Vandaag staat een rondje door Herperduin en een stukje Maashorst op de planning. Het stukje door de Maashorst wordt door onvoorziene omstandigheden wat kleiner dan de bedoeling was, maar daarover later meer.



Ik heb geparkeerd op parkeerplaats de Kriekeput. Ondanks het regenachtige weer is het behoorlijk druk op de parkeerplaats. Ben benieuwd of al deze mensen aan het wandelen/fietsen zijn of dat ze aan een borrel bij een restaurant zitten.



We steken de weg over en lopen om het speelbos heen, hierna volgen we de, niet te missen borden, richting uitkijktoren. Tristan weet al hoe laat het is als we dit bord voorbij zijn, hij mag hier los.



Ik blijf de uitkijktoren een indrukwekkend bouwwerk vinden, maar voel niet de behoefte om naar boven te lopen. Voor degenen die mij niet kennen, ik heb al hoogtevrees op een keukentrapje.



We steken de vlakte rechtdoor over en slaan bij het meertje linksaf.



Aan de overkant van het meertje komen we schrikdraad tegen. Ik lijn Tristan aan om vervolgens tot de conclusie te komen dat dar waar ik naar toe wil niet bereikbaar is door hoog water.



Ok, dan maar even teruglopen en het via de andere kant van het meertje proberen. Daar kunnen we gelukkig wel bij het klaphekje komen en onze weg vervolgen.



Ik geniet van het uitzicht en loop een beetje in gedachten verzonken. Dan opeens trekt Tristan hard aan de lijn. Ik kijk op en zie nog net een grote stier verdwijnen achter een heuveltje, wat ons pad van zijn pad, parallel aan dat van ons. scheidt. Hij loopt richting ons, dus ik besluit om door te lopen. Helaas blijkt dat geen handige keuze want na een slinger in het pad zie ik koeien voor ons.



Ok dan maar het pad rechts in, maar ook daar staan koeien. Tja, dan houdt het voor nu op. We draaien om, de grotere lus door dit gebied hou je van mij tegoed.

Terug bij het schrikdraad houden we links aan en lopen we de wal op.



Op dit mooie hoge pad kom je vanzelf weer een klaphekje tegen.



Door dit hekje heen vervolgen we het pad over de wal tot we bij een Y-splitsing aankomen. Daar gaan we van de wal af, houden we een beetje rechts aan en lopen we, parallel aan het geasfalteerde fietspad richting het restaurant en de parkeerplaats.

Het beperkte aantal mensen in het bos doet vermoeden dat de meesten inderdaad aan het borrelen zijn. En ja, het is gezellig druk binnen bij Pan & Zo. Ook nu geniet ik weer van een lekkere warme chocomelk.